Our Recent Posts

Please reload

Archive

Please reload

Tags

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Blog 1. koers verlegd - wat achtergrond

April 6, 2020

Deze blog is bedoeld voor de mensen die het leuk vinden om te volgen wat er in mijn werkplaats gebeurt. Sieraden maken klinkt heel leuk maar het is wel een "vak" een geen freubelarij. Daar komt van alles bij kijken, net als bij de "start-up" van mijn bedrijf(je). Het lijkt me leuk om daar verslag van te doen en dat te delen. In mijn tijd als winkelier heb ik ervaren dat de gemiddelde klant niet echt een goed beeld heeft van handwerk, vakwerk in zijn algemeenheid, en het creatieve proces op zich. Veel gehoorde opmerking: " oh leuk heb je van je hobby je beroep gemaakt?!".  Nee, ik heb een vak geleerd. Een ambacht.

 

Het gaat ook over waar mijn inspiratie vandaan komt, of waarom er juist geen inspiratie is. Dat raakt dan aan mijn persoonlijke leven, en de grillen en grollen van de dag.

 

  • Dus hier kun je afhaken wanneer je niet geïnteresseerd bent :-)

 

Nu dan, eerst even voorstellen. Ik ben Anja Villerius, en ik ben gelukkig getrouwd met Sander. We wonen samen met onze poezen Kinky en Loki. Kinky is nog een jonkie, bijna 2 jaar oud.  Loki is de jeweetwelkater van een goede vriend die niet meer voor hem kan zorgen. Hij is 18, en is pas bij ons komen wonen.

Sander doet gamen, fotografeert ook en maakt graag filmpjes voor zijn youtube kanaal. Hij is een "heer van stand" zoals hij dat zelf noemt, met een dikke knipoog naar Ollie B. Bommel. En tot een paar jaar geleden fervent zweefvlieger. Sander is mijn eigen piraat. We houden van goed eerlijk eten, goede wijnen (wie niet) en proberen graag bijzondere lekkernijen uit zoals bijvoorbeeld fijne whiskey gelagerd op een port-vat..... daar zijn we druk mee. En we zijn muziek-freaks: vooral blues en oude jazz. Je doorsnee Bourgondische oudere jongeren eigenlijk.

 

De interesse voor ambachten is er altijd al geweest. Met eenvoudige middelen en eerlijke materialen een degelijk product tot stand brengen, met precisie en liefde voor het materiaal vind ik dan weer fascinerend. Ik houd van de ruwe puurheid van eerlijke maaksels. Bedenk dat er iemand heeft zitten kloppen, zagen, meten krabben en schuren tot er eelt groeit, voordat je roept "ik vind dat lelijk"  *Over mooi en lelijk volgt tzt een aparte blog.*

Om een vak in de vingers te krijgen moeten er heel wat mislukkingen, blaren, blauwe plekken, en tranen(soms) getrotseerd worden. Er is dus tamelijk veel water door de Maas gegaan.

 

 

Het knutselen freubelen en klussen zit bij ons in de familie en begon dus al jong. "Wat wil je worden als je later groot bent?", vroeg mijn opa. "Ontdekkingsreiziger en Timmerman" (was ik 5). "Dat gaat niet", zei hij toen, "dan moet je timmervrouw worden". Ow. Ok........

Mijn Sinterklaas surprises, moederdag,- of verjaardagskado's waren dingen die ik bedacht had en waar een van beide opa's dan aan mee moest helpen (lees: doe maar maken opa). Opa vroeg me dan "hoe moet ik dat dan doen"of "hoe moet dat open gaan" bijvoorbeeld. En dan bedachten we samen (soort van) een praktische oplossing. Opa liet me nadenken zeg maar. Timmeren en zagen, haaks en op maat, sluitend en werkend. Het resultaat was tamelijk profi want de lat lag hoog. *over hoge latten later meer.*

Het geeft me nog steeds een kick om een idee vorm te geven en uit te werken.

 

In 1985 koos ik handarbeid als eindexamenvak, je klassieke pretpakket. De handarbeidlerares van ooit, mevrouw van Zijp, zei ons toen al dat je nooit meer hetzelfde naar de wereld om je heen kijkt wanneer je gaat leren over kunst en kunstgeschiedenis, en wanneer je gaat nadenken over composities en verhoudingen. Dat heeft me toen geraakt en het is nog steeds zo dat ik graag om me heen kijk en de omgeving met zijn sfeer en architectonische mooiheid of lelijkheid op me in laat werken. (zie ook Instagram) Mevrouw van Zijp heeft mij en mijn schoolvriendinnetje toen ook haar eigen werk bij haar thuis laten zien (lees: onder haar vleugel genomen) en daarmee heeft ze de aanzet gegeven tot mijn keuze voor een creatief beroep. Op papier kan zo'n beetje alles, zei ze, maar wanneer je iets moet maken dan kom je allerlei obstakels tegen. Daar zit de uitdaging. En de voldoening.

 

Ingrijpende levensgebeurtenissen maakten dat ik voor jaren druk was met overleven. Het perstte alle creativiteit uit mijn systeem. Lange tijd was enigzins functioneren het hoogst haalbare. Smeden en alles dat met het vak te maken heeft, stond op een laaaag pitje. Gelukkig heb ik mezelf en ook de weg weer teruggevonden. Uiteindelijk door een verbouwing hier in huis, en een idee van Sander om een "roomdivider" te maken (jawel, zelf gemaakt en groos mee) ben ik me gaan realiseren dat ik van "maken" erg blij word. Bedenken, maken, iets onder je handen zien groeien. En daarmee was er weer voorzichtig een connectie met mijn eigen, oorspronkelijke basis. Zodoende ben ik weer gaan smeden. De werkplaats is opgeruimd, het gereedschap ontroest. Schetsboek ligt klaar, ideeën borrelen op.... Er is weer bruis.

 

 

                                "But what if I fall?"

 

                      "Oh my darling...what if you fly?"

 

 

 

Tot de volgende blog!

Met een hartelijke groet,

Anja.

 

 

 

Please reload

©2018 by Pileus. Proudly created with Wix.com